Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Αναγγελία εξώφυλλο

Ένα μεσημέρι σταμάτησαν στην πλατεία Αγίου Κωνσταντίνου δύο νεαροί κι είχαν κιθάρα. Ο ένας ήξερε καλύτερα κι άρχισε να τραγουδάει. Το τραγούδι με τους στίχους βάλθηκε να σκορπάει αλήθεια σε μια συμβατική ώρα, σε μια καθορισμένη κοινωνία, σαν παιδί που δεν μπορείς να το σταματήσεις να φωνάζει μέσα σε εκκλησία. «Βλέπω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω, σα βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου» έλεγε και σίγουρα όλο και σε κάποιον θα θύμιζε κάτι. Την αμηχανία έσπασε ένας ταξιτζής με τον τρόπο που ήξερε: «Τι έχουμι ‘δώ, παν’γκύρ;».
Όταν είχαν πρωτοστήσει σπιτικά οι πρόσφυγες στην περιοχή, στα σπίτια οι νοικοκυρές φώναζαν δυνατά τραγούδια…

Αναγγελία


Γελοιορραφίες


"Κούρεμα"


Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Αναγγελία

Πολυκατοικίες, μάντρες με ανθρώπινα οικοδομικά υλικά. Άλλες φρέσκιες, αντανακλούν το φως. Άλλες μπαγιάτικες, άβαφες, τις φέρνει η διαρκής βροχή κι η ζέστα του τόπου στα μέτρα της, τις μαυρίζει, τους χαλάει τις τέντες σαν ρούχα του φτωχού. Σ’ ένα μπαλκόνι ένας ενήλικας κράταγε ένα μωρό και φορούσε μια μάσκα για να μην το μολύνει με κάποιο μικρόβιο. Το μικρό κοίταγε γύρω τον κόσμο, με τα μικρά του παντελονάκια, το μικρό του μπουφανάκι, με την αυτοπεποίθηση της αγκαλιάς, ένα δειγματάκι διαφημιστικό του αύριο. Προστατευμένο απ’ το μικρόβιο της αναπνοής, μολύνονταν από τα μάτια που ρουφούσαν το τσιμεντένιο περιβάλλον και το συνήθιζαν.

"Αττική περιφέρεια"